از اول به قول روحانیون می گویم " نعوذ بالله "
الان فکری که من کردم کار کاملاْ اشتباهی است و باور دارم خیلی از مسائل حتی پیامران هم از درک آن
ناتوان هستند و مفاهیم بلند نحوه ی آفرینش را آنقدر کوچک کردن تا با عقل من انسان عامی بگنجد
اشتباه محض است و اگر قصد تجرّی و دست انداختن باشد ، نابخشیدنی است و عوارض خود را دارد
ولی اگر باعث شود دلمان به عشق خدا منّور شود و با سرمستی وشوق در راه یی که او خواسته برویم
مهربان دوجهان خواهد پذیرفت .
راستی داستانی یادم آمد
یک روز در زمان تعیین خلیفه بعد از پیامبر مکرم عده ای به مباحثه می پرداختند . یکی که حضرت علی
( ع ) را به عنوان خلیفه اول قبول نداشت و بعنوان خلیفه چهارم قبول داشت بسیار پر هیجان بود . چند
نفر از یاران حضرت علی هرچه برای او دلیل می آوردند و تلاش می کردند او دوباره سر حرف خود بود . تا
اینکه یکی که گنجایش تفکر ومنطق او را شناخته بود گفت من جمله خواهم گفت و او با کمل رضایت
خواهد پذیرفت . یاران او تعجب کردند . او پیش رفت و گفت .
انگشتان یک دستش را جلوی او بگیردو همانطور که اواعتقاد داشت شمرد انگشت شست ، پیامبر
انگشت بعد ابوبکر تا انگشت کوچک حضرت علی ( ع ) آن شخص گفت قبول دارم .گفت خوب در وجب
کردن اول انگشت شست را می گذاریم بعدآنرا برداشته انگشت کوچک را می گذاریم . پس باید بعد از
پیامبر حضرت علی جانشین شوند . گفت قبـــــــول دارم
من هم دقیق همین کار را کردم و دلم راضی شدو قانع شدم به قضیه آفرینش ولی چون به خودم قول
دادم سر وقت بلند شوم
( اگر هیچ کس به قولی که بامن عمل نکند خودم حتــــــــماً به قولی که به خودم می دهم پای بندم )
بعد می نویسم
من این شنیده هایم را قبول دارم
وجود مقدس امام حسین ( ع ) یا وجود مهدی موعود ( ع ) یا حضرت مسیح ( ع ) خواست خدا بوده وآن
نوزاد باید رستگار می شد.
حتی شنیدم پیامبر خبر از شهادت مظلومانه ی آن حضرت وقتی کودک بود ،داشت و برای فاجعه آن روز
مجلس برگزار کرد و گریست .
و من باور دارم خداوند موجود زنده ای را بی جهت نیافریده و نمی آفریند اعم از نوع موجود تا هر یک
موجود زنده
حکمت باری تعالی بوده که در هر دوره زمین شناسی و طبق حکمت و سنت خود موجودات را به قول
ما زیستی ها از اولین سطح رده بندی ، سلسه بیافریند تا پایین تریین آن گونه
من شنیدم که حتی حیوانات هم حساب و کتاب دارند ( که این را نمی فهمم ) و برام مهم نیست چون اثری در نحوه ی زندگی من ندارد . در همین حد که به آنها آزار نمی رسانم و از دیدن انها آفریننده ی انها را بیشتر در دل جای می دهم دیگه کاری به بقیه مسائل ندارم
تا اینکه موجود زنده ای با توانایی هایی آفرید
انسان را
و خود فرمود بهترین مخلوقم را آفریدم . این قابل فهم هر کسی است که لااقل کمی در باره زیست
شناسی اطلاعات دارد، می داند انسان پیچیده ترین و در مجموع کار آمد ترین است
( بدین معنی نیست که کار آمدترین دستگاه تنفسی و . . . را دارد )
بعد
خوب وقتی که می شنویم که خداوند اشخاصی را بدنیا عرضه می کند و بنابر قول و حدیث ها نهایت امر
او را در همان نوزادی ( رستگاری ) مقرر می کند و از طرف دیگر نوزادی می بینیم که به ظاهر محکوم به
رسیدن به پلیدی است .
از طرف دیگر نابرابری ها ( هم در جسم و روح و هم در شرایط زندگی )را که می بینیم و به خصوص
مواقعی که با تمام نیرو و با دیدن همه ی جوانب موفق نمی شویم . شک می کنیم که زندگی ما نوشته
شده و "جبر " است یا بر پایه " اختیار "
جالب است شنیدم که مخالفان امام حسین ( ع ) یا تبلیغ " جبر " مردم را به کشته شدن امام راضی
کردند و بعد از آن واقعه به آن گسترش زیادی دادند و می گفتند خدا او را کشته می خواسته و ما اجرا
کننده ی فرامین خدائیم
از طرف دیگر ما در زیست شناسی در توضیح " چگونگی به ارث رسیدن صفاتی که متاثر از ارث و محیط
هستند " معتقدیم طبق ژنی که هر فرد به ارث می برد یک محدوده ی صفت را می تواند دارا باشد . در
صورت وجود محیط و رعایت مواردی به بالاترین حدی می رسد که طبق ارث می تواند به آن دست یابد .
دیروز کتاب ی نوشته خالد حسینی را که در مورد مردم افغانستان می خواندم. نوشته بود یک دکتری
بوده که عاشق قطار بوده و در مطبش عکس انواع قطارها بوده و با جمله ای ( اگر دقیق خاطرم باشد )
نوشته بود ه است " زندگی قطار است ، سوار شوید " جالبتر که در موقع خداحافظی به بیمارانش می
گفته " به قطار خوش آمدید "
من به فکرم امد . هر کسی طبق یک حکمتی که خداوند می داند و در آن کسی محکوم به ذلت نیست .
هر چند که افرادی برگزیده آفریده می شوند و قدر مسلم تضمینی نیست که این فرد تا آخر عمر مقّرب
بماند ( همانطور که شنیده ایم ائمه ما که مقام عصمت را داشتند چقدر مواظبت می کردند که از راه راست منحرف نشوند و ادعیه هایی که به آن بزرگواران انتساب دارد نشان دهنده این موضوع است )
هیچ کسی بالاتر از توانایی هایش از او خواسته نمی شود . .. به دنیا می آید .
شاید بتوان اینچنین تشبیه کرد :
مثل اینکه خطوط ریل آهن و قطار های متعددی در ایستگاه است .
اشخاصی وارد می شوندکه بلیط داشته باشند . (من مسلّم می دانم هیچ موجود زنده ای به جز خواست خداوند حکیم پا بدنیا نمی گذارد .)
شروع و پایان سفر مشخص است و هیچ گریزی از آن نیست . زمان محدود است
و
طبق بلیطشان ( سرشتی که خداوند قادر و حکیم و مهربان )می توانند نوع خاصی از قطار را انتخاب کنند تا به مقصد برسند .
و برای هر شخص کوپه ای و یک صندلی مقررشده که اختصاص به او داردو تنها برای اوست .
و در کنار صندلی او بسته های متفاوتی به ترتیب وجود دارد که نمی تواند ترتیب را به هم زند .
هر بسته را می تواند به خوبی باز کند تا کلید یا جایزه ی آن در ته آن رار دارد بردارد تا بسته ی دوم را بتواند باز کند .( به نظر من هر مازلو همین است ، انسان نمی تواند یک دفعه به خود شکوفایی برسد )
اگر فرد به قطار خود سوار و سر جای خودش قرار گیرد همه چیز برای او مهیا است .
اما حتی اگر سر جای خود هم قرار گیرد .اگر بسته های مخدر ، مسموم که علامت دارد را باز کند شاید تمام فرصت خود را از دست بدهد . اما اگر با تمام دقت ( که گاهی تشخیص آن بسیار مشکل است )بسته های مجاز را باز کند می تواند گاهی ره صد ساله را یک شبه بپیماید و گاهی بسته هایی که بطور کلی او را از پا می اندازد
جالب اینکه گاهی در آخرین دقایق فرد چای خود را پیدا می کند
راههای فرعی که هر تکه راه دوباره بتواند به صندلی خود برسد وجود دارد. یا جاده ای که به بیراهه هایی می رسد . که هرگز به مقصد نمی رسد .جاده هایی که سریع السیر است (جاده هاییی که یک دفعه به جادهی اصلی می رسد
من باور دارم خداوند حکیم و مهربان موجود زنده ای را خلق نمی کند تا آن را عذاب بدهد و دیگری را برای
بهترین شدن بیافریند ( ما می بینیم افراد برگزیده ی دینی بهره ی دنیوی نمیبرندو عمدتاً در دنیا به انواع
شکنجه ها و حبس و زندان ها تا کشته شدن متلا شدند )( افراد نابغه علمی هم در صورت سخت
کوشی عمدتاً بهره دنیوی از مردم عادی کمتر است و بیشتر به تحقیقات می پردازند )
یک حدیثی خوندم و خیلی امیدوار شدم :
خداوند می فرماید ، بیشتر بندگان ِ بهشتی من از مردم عادی هستند .
شاید خداوند اگر به هر دلیلی ( که من مطمئن هستیم ، شاید فردی کاری کرده و نتیجه آن عمل خداوند
در چند نسل بعد از او مقرر می کند نطفه ای تشکیل شود و آن بنده ی برگزیده ی خداوند باشد )
ولی من نمی فهمم
در قران آمده است ما انسان را حریص و . . . آفریده ام اکثر مردم نمی فهمند اکثر مردم فکر نمی کنند
اکثر مردم در خسران هستند
قضیه چیست ؟
این که مردم در هر جامعه ای واقعاً اشتباه عمل می کنند کاملاً آشکار است و از طرف دیگر دسته ی
بسیار بالایی ازما انسانها اغلب مواقع زندگی را در اشتباه هستند . به طور ساده در یک کار ساده مثل
آشپزی می بینید مدتی خوب عمل نمی نند بعد از مدتی تازه یاد می گیرد چگونه عمل کند . حالا در
تربیت خود ، فرزندو عبادت و . . .
حالا از طرفی شیطان و طایفه ی شیطان را داریم ، از طرف دیگر نا آگاهانی که شاید دلسوزانه مسیر
درست انسانها را می بنددند و او را در راه غلط می اندازد و انسانهایی که دو دستی به خود چسبیده اند
و یادشان رفته که خداوند توانایی به آنها وام داده تا راه درست را برای انسانها مهیّا کند .
همیشه من این دعا را می کنم به خصوص در برخورد با کسانی که به نظر من در شغل خود نه تنها خوب
عمل نمی کنند بلکه بسیار اشتباه عمل کرده و در حق خود و دیگران ظلم می کنند .
این است " که خداوندا هر بنده ای که می آفرینی در جای خود مقرر فرما"
با عروج لاله ای به کوی حق شقایق هستی متولدشد تا داغدار ، نــــــــــــه وام دار راهی معطر و منور باشد تا هر مسلمان ،شقایقی در هستی شود .